Two

* w tle *

Zamykałam właśnie za sobą szkolną szafkę, gdy w wejściu do szkoły zobaczyłam moją nową i jak na razie jedyną przyjaciółkę - Blance. Naprawdę się polubiłyśmy pod czas razem spędzonej lekcji. Dowiedziałam się z kim się trzymać, by przetrwać, a kogo omijać. Zaprosiła mnie nawet na trening cheerleaders, do których Blanka należy i jest kapitanem. Oczywiście zgodziłam się.
Chciałam już iść w jej kierunku, abyśmy ody dwie udały się na lunch, lecz Blanca rozmawiała z mega przystojnym chłopakiem. Był od niej o wiele wyższy, ale to dlatego, że dziewczyna nie należy do najwyższych osób. Tak jak ona miał grube, kręcone włosy, jednak jego były koloru czekolady. Słodko się uśmiechał, ukazując dołeczki w policzkach. Miał niesamowicie zaróżowione usta i nienaganną posturę. Jednym słowem, był moim ideałem. Szybko otrząsnęłam się, z szoku, po zobaczeniu tak ślicznego chłopaka, gdy zdałam sobie sprawę, że może to być chłopak Blanki. Ta dziewczyna to szczęściara, że ma takiego chłopaka. Idealnie do siebie pasowali, aż poczułam ukłucie w żołądku, spowodowane zazdrością. Nie zaprzeczę podobał mi się, ale prawdopodobnie jest już zajęty i to przez moją jedyną koleżankę. Nie chce sobie na początku robić kłopotów.
Nie chcąc im przeszkadzać, skierowałam się w stronę stołówki. Ostatni raz popatrzyłam się w ich stronę. Odwróciłam głowę przez ramie
i ku mojemu zdziwieniu, przystojny chłopak patrzył się w moja stronę z słodkim uśmiechem. Ukazał rząd śnieżno-białych zębów, a skóra wokół jego oczów zabawnie się zmarszczyła. Kąciki moich ust delikatnie drgnęły, a moje policzki oblały się rumieńcem. Natychmiast oderwałam od niego wzrok i odwróciłam się na pięcie, by skierować się w stronę kolejki na stołówce. Wypuściłam powietrze i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że przez cały ten czas go wstrzymywałam. Różne uczucia kłębiły się w mojej głowie. Zastanawiałam się, dlaczego chłopak, który rozmawiał z Blanką tak się mi przyglądał, podczas gdy jego prawdopodobnie dziewczyna stała obok?
Gdy stałam już w kolejce, rozejrzałam się po ogromnej stołówce. W prawym kącie zauważyłam Alexa. Cały czas się na niego patrzyłam, by zwrócić na niego swoją uwagę. W końcu, gdy nasze oczy się spotkały, ucieszona z moich prób zwrócenia na siebie uwagę, pomachałam mu energicznie. Pomimo, że nadal byłam zła, za to, że zostawił mnie, poczułam ulgę, wiedząc, że nie spędzę tego czasu sama, tylko tak jak mi obiecał - z nim.
Poczułam na swoim karku kojący powiew zimnego powietrza. Przyjemny dreszczyk oblał całe moje ciało, od stóp, po czubki palców. Delikatnie przejechałam opuszkami palców od uszów po szyje i nabrałam głęboki wdech. Z przyjemności przymknęłam swoje powieki. Ewidentnie szyja to mój wrażliwy punkt. Rozmarzonymi oczami odwróciłam się przez ramie, lekko odwracając mój tułów. Jakie było moje zaskoczenie, gdy osobą stojącą za mną okazał się ten sam chłopak, który chwile temu rozmawiał z Blanką. Domyśliłam się, że to on był sprawcą przyjemnego dreszczyku, wywołanym na moim ciele.
Nadal trzymając rękę na moim karku, nieśmiało uśmiechnęłam się do tajemniczego chłopaka. To był błąd. Brązowowłosy
uznał to za możliwość do ruchu i bezwstydnie pomachał mi ręką przed twarzą, pociągająco na mnie patrząc. Byłam zaszokowana jego odwagą, ale nie dałam po sobie poznać moich emocji. Wyglądał niesamowicie. Swoje loki miał postawione w nieładzie ku gorze, a czarna, opinająca koszula idealnie ukazywała jego mięśnie. Patrząc na niego, zwilżyłam usta, oblizując je i lekko przygryzłam dolną wargę.  Nie do końca wiedziałam, jak mogę, tak naprawdę zareagować, dlatego, gdy zauważyłam, że kolejka się porusza, ruszyłam pospiesznie jak najdalej od niego zabierając ze sobą swoją tackę na jedzenie. Nie przyglądnęłam się dokładnie jego twarzy, być może dlatego, że jego osoba za bardzo mnie onieśmielała. Poczułam tylko za sobą, jak chłopak wciąga powietrze, tak jakby chciał mi coś powiedzieć, zanim pójdę.
Trochę zakłopotana, nie wiedziałam gdzie mogę się udać, ale na szczęście szybko przypomniałam sobie o Alexie, który jak na zawołanie pojawił się przy moim boku. Przestraszyłam się jego nagłym pojawieniem się co przejawiło się lekkim podskokiem. Zaśmiałam się sztucznie i podążyłam za moim przyjacielem do stolika, przy którym siedziała reszta jego znajomych. Elita. Alex miał racje, że jeśli chcę zabłysnąć w tej szkole, powinnam trzymać się blisko niego. Czułam się głupio, gdy wszyscy z stolika patrzyli się na mnie, szczególnie, ze Alex kazał mi iść przed nim. Nie wiedziałam co mam zrobić (po raz kolejny tego dnia), więc nerwowo przygryzłam wargę. Ostatnio często tak robię. Jedna z dziewczyn uśmiechnęła się do mnie i w miłym geście ręki zaprosiła mnie do stolika.

***

Skończyłam właśnie lekcje i szłam w kierunku parkingu, gdzie umówiłam się z Alexem. Szukając auta i Alexa, mocno trzymałam książki przyciśnięte do piersi. Kiedy znalazłam auto niedaleko miejsca w którym stałam, ruszyłam w jego kierunku, mijając inne. Wpatrywałam się w ziemię i nie skupiałam się, co dzieje się przede mną. Podniosłam wzrok, dopiero gdy usłyszałam śmiechy dochodzące z miejsca, gdzie stał mój przyjaciel. Ku mojemu zdziwieniu, nie stał tam już sam. Obok Alexa, który leniwie opierał się o maskę auta, stał nerwowo podrygujący Jai - chłopak, z którym miałam dziś rano, na schodach niemiłą sprzeczkę. Od razu przewróciłam oczami, nie zadowolona, z zaistniałej sytuacji. Jedna chwila wystarczyła bym znienawidziła tego chłopaka. Chciałam już skręcić i iść w inną stronę, gdy Alex zawołał moje imię. Po raz kolejny przewróciłam oczami i nie dając nic po sobie poznać podeszłam, uśmiechając się do nich, jakby sytuacja na schodach nie miała miejsca. Oczywiście dobitnie unikałam wzroku Jai'a.

-Już myślałem, że mnie olałaś.- zaśmiał się Alex, odpychając się rękami od auta. 

-Spokojnie, nie mam zamiaru wracać do domu pieszo.

-Hej!- trochę głośniej zawołał Alex.- Poznałaś już mojego kolegę?- podążając za nim wzrokiem, zatrzymałam się na postaci Jai'a.

-Taa...-mruknęłam pod nosem.- Możemy już jechać?

Kolega Alexa zrobił krok w moją stronę - prawdopodobnie chciał się przywitać, ale gdy usłyszał moje ostatnie słowa, wycofał się, a jego głupkowaty uśmiech zniknął z twarzy, zastępując zdziwieniem. Byłam zadowolona z reakcji jaką wywołałam. Z satysfakcją puściłam mu oczko, gdy wchodziłam do auta Alexa, który cały czas stał koło Jai'a. Nie leżało mi to, że Jai tu był. Przy kolegach, to taki przykładny chłopak, a jak przyjdzie co do czego, to agresywny. Rany, jaki ten chłopak jest bipolarny.

Przez szybę jasnoniebieskiego auta zauważyłam, jak Alex śmieje się z miny Jai'a i przyjacielsko przybija mu piątkę. Po pożegnaniu, Alex wsiadł do auta i odpalił go bez słowa.

-Ok. a teraz powiedz mi co chciał od ciebie ten cwel?- humor Alexa diametralnie się zmienił. Już nie był radosny i nie uśmiechał się do mnie. Czułam w jego głosie złość i poirytowanie. Nawet na mnie nie patrzył. Zaniepokoiłam się.

-Alex, ja nie wiem o czym, ani o kim ty mówisz

-Lori nie udawaj głupiej.- popatrzył na mnie tym wzrokiem, który może zabić.

Nie świadomie przesunęłam swoje ciało w stronę drzwi, mocniej chwyciłam się nałokietników. Alex zacisnął swoje palce na kierownicy, tak mocno, ze pobielały mu kostki. Zaczęłam się bać.

-Naprawdę nie wiem, o czym mówisz.- mój głos był ledwie u słyszalny, ale bałam się powiedzieć cokolwiek głośniej.Wielka gula wyrosła mi w gardle.

-A Harry? Ten pedzio w czarnej koszuli? Podrywał Cię!- wykrzyczał Alex

-Wybacz, ale to moje życie. Jesteś zazdrosny, tak? Alex, przestań! Nawet z nim nie gadałam, po prostu stał za mną w kolejce po lunch.

Robiłam wszystko, by go uspokoić. Jedyne czego teraz potrzebowałam to kłótnia, z agresywnym chłopakiem w aucie, z którego niema jak uciec. Nigdy nie sądziłam, ze Alex sprawi, ze będę się bała. Ale wielu rzeczy jeszcze o nim nie wiem.

W aucie zapanowała nieprzyjemna cisza. Już sama nie wiem co jest gorsze czy nie odzywanie się, czy kłótnia i krzyki. Cały powrót do domu nerwowo bawiłam się palcami, od czasu, do czasu, katem oka spoglądając na zamyślonego chłopaka. Gdy dojechaliśmy pod mój dom, Alex zatrzymał auto i pierwszy raz od początku drogi na mnie spojrzał. Przygotowałam się już do wyjścia, gdy Alex cicho szepnął:

-Przepraszam, Lori.- w jego głosie mogłam wyczuć smutek i skruchę, zrobiło mi się go naprawdę żal i wiedziałam, że przeprasza szczerze.

-Yeah.

Nie chciałam go zranić, ale nic więcej nie mogłam powiedzieć. Nadal byłam w szoku, że Alex jest w stanie się tak unieść, tylko dlatego, ze ja i tamten chłopak na siebie spojrzeliśmy. Harry. Ten chłopak ma na imię Harry.

One

* w tle *

Rano, gdy wstałam czułam jak coś mnie ściska w żołądku. Dobrze wiem, że było to spowodowane pierwszym dniem w nowej szkole. Na moje szczęście, Alex zaproponował, że zabierze mnie i oprowadzi po budynku. To naprawdę niesamowity chłopak, od pierwszej rozmowy wiedziałam, że będziemy przyjaciółmi.
Wczoraj wieczorem przygotowałam sobie najlepsze ciuchy, bo przecież powinnam zrobić dobre wrażenie. Cieszę się, że Kalifornia, jest wiecznie słonecznym miastem. Naprawdę mi się tu podoba, pomijając fakt, że nienawidzę faceta, u którego mieszkam. Nigdy nie uważałam go za swojego ojca, wiec dlaczego miałabym to zrobić teraz?
Ubrałam plażowy kapelusz, okulary przeciwsłoneczne, buty na wysokiej koturnie i  JĄ. Piękną, delikatną i zwiewną sukienkę. Po raz setny przeglądnęłam się w lustrze, poprawiając niesforne fale opadające na ramiona. Usłyszałam klakson samochodu i wiedziałam, że to musi być Alex. Zgarnęłam torbę leżącą na podłodze, krzyknęłam do ojca suche "idę" i jak najszybciej, cała w nerwach wyszłam na spotkanie z nowa szkołą.

***

Wysiadłam z żółtego jaguara Alexa, cała zalana potem. Co się ze mną dzieje? Przecież nigdy się tak nie denerwowałam. Jednak opinia ludzi jest dla mnie ważna. Presja na bycie idealną.

Założyłam różowe okulary przeciwsłoneczne i obiegłam wzrokiem po ludziach i szkole, zachowując niewzruszony wyraz twarzy. Ta szkoła jest ogromna. I jeszcze ci ludzie. Rany. Alex nie wiadomo skąd pojawił się przy moim boku i objął moje ramie, swoimi cienkimi palcami, lekko przybliżając mnie do siebie. Byłam trochę zaskoczona, ale nie zaprzeczę dodało mi to otuchy.

-Jeśli chcesz się odnaleźć w tej szkole, musisz się trzymać ze mną.

-Muszę?- zakpiłam z jego słów i zrzuciłam z swoich ramion jego oplatająca mnie dłoń.

Ale wiecie co? Wyglądaliśmy naprawdę gorąco. Alex należy do jednych z ładniejszych chłopców, jakich kiedykolwiek spotkałam. Ma śliczne poczochrane włosy, a jego figura. Ahh... Nie zaprzeczanie należny do elity szkolnej.

Alex ma dzisiaj naprawdę obcisłe, czarne spodnie, biały podkoszulek i jeansową, rozpięta koszule, a do tego czarne przeciwsłoneczne okulary. Wyglądaliśmy jak para.

Niezadowolony z moich słów i czynu, wygiął usta w zabawny sposób. Zaśmiałam się cicho i lekko szturchnęłam go w brzuch. Alex posłał mi powalający uśmiech, lecz jego wzrok zatrzymał się ponad moim ramieniem. Prawdopodobnie kogoś zauważył, bo wziął głęboki wdech, a jego mięśnie się napięły. Popatrzyłam w stronę, na której Alex zawiesił swój wzrok. Niestety było zbyt wiele ludzi, bym mogła rozpoznać na kogo się patrzy. Po chwili, która dla mnie trwała dość długo i była dość krępująca, zapytałam się go czy aby wszystko jest w porządku.

-Yyy... Yhym- zamruczał, nawet na mnie nie patrząc.- Idź do środka, a potem na prawo, tak jest sekretariat i dyrekcja, to dadzą Ci potrzebne rzeczy. Dojdę do Ciebie.- ostatnie słowa powiedział już odchodząc, zostawiając mnie na pastwę losu, w nieznanej szkole.

Stałam tam chwilę zdezorientowana, ale szybko się otrząsnęłam i ruszyłam w kierunku, który wskazał mi Alex. Jego samego już dawno zgubiłam w tłumie. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, ludzie nie gapili się na mnie, jak na trędowatą. Bez trudu dostałam się do dyrektorki i usidłam na wolnym miejscu, które wskazała mi bardzo sympatyczna Pani Williams - starsza pani, w okularach, która jest tu sekretarką.

Siedziałam spokojnie, czekając na odebranie mojego kluczyka do szafki szkolnej, która miała zostać mi przydzielona wraz z innymi książkami i dokumentami. Przeklinałam w głowie bezmyślność Alex'a, który tak po prostu, pomimo obietnic, zostawił mnie samą w mój pierwszy dzień szkoły. Obiecuje, że gdy tylko go spotkam utrącę mu głowę. Z moich zamyśleń, wyrwał mnie trzask drewnianych drzwi. Od razu popatrzyłam się na miejsce, z którego dochodził hałas. Moim oczom ukazał się trochę większy od mnie chłopak, z kolczykiem w wardze. Na twarzy miał wymalowany głupkowaty uśmieszek, pełen pogardy. Gdy mnie zauważył, uśmiechnął się jeszcze szerzej i przygryzł dolną wargę, lekko ja ssąc. 

-Jai!- zza drzwi wyjrzała główna dyrektorka Beverly Hills High School, przywołując do siebie chłopaka, który znajdował się już prawie na korytarzu.- Nie chciałabym Cię tu widzieć do końca tego tygodnia!

Przyglądałam się tej całej sytuacji z zaciekawioną miną. Chłopak tylko wyszczerzył zęby w ironicznym uśmiechu i wyszedł, kątem oka spoglądając z zaciekawieniem na mnie. Zastanawiałam się tylko co mogło spowodować, że został wezwany na dywanik. Odpowiedz szybko sama się nasunęła. Miał na sobie głupkowata czapkę, a z jego zachowanie mówiło samo za siebie. Prychnęłam pod nosem, uśmiechając się.

-Pani dyrektor, to jest Loriette- przerwała niezręczną sytuacje Pani Williams. Wydaje mi się, że ten ŁADNY chłopak jest tu częstym bywalcem i takie sytuacje nie robią na nikim wrażenia.

-Oh.. Dobrze Lori. Mam nadzieję, że mogę się tak do ciebie zwracać. Jesteś nową uczennicą, tak?

Przytaknęłam energicznie głową.

-A więc zapraszam do mnie.

***

Po dłużącym i pouczającym monologu dyrektorki, którego nie słuchałam, wyszłam z udawanym uśmiechem z gabinetu i zrezygnowana wyszłam z pomieszczenia na szkolny dziedziniec. Nie za bardzo wiedziałam co mam ze sobą zrobić, szczególnie, że Alex jeszcze po mnie nie wrócił. Postanowiłam, że zaczekam na niego na jednej z wolnych ławek. Siedziałam tam, dosłownie jak debil, przypatrując się uczynią. Do dzwonka rozpoczynającego lekcje pozostało niecałe 10 minut, a mi niechciało się dłużej czekać na Alex'a. Dlatego postanowiłam sama znaleźć moją szafkę, by odłożyć książki jakie dostałam u dyrekcji.
Jeśli mam być szczera, szkoła nie była taka przerażająca jak mi się wydawało. Byłam pewna, że do końca tygodnia uda mi się w niej odnaleźć. Wychodziłam właśnie po schodach na trzecie piętro, gdzie miała się odbyć moja pierwsza lekcja matematyki, gdy zderzyłam się z czymś masywnym. Moje myśli w tej chwili były pochłonięte, tylko jedna osobą. Chyba nie muszę tłumaczyć, że mam na myśli Jai'a - o ile ma tak na imię buntownik, którego spotkałam w gabinecie dyrektora. Podobał mi się jego wygląd, a zadziorność zamiast odpychać, jeszcze bardziej przyciągała. Lekko zawstydzona moją niezdarnością i brakiem uwagi, podniosłam głowę w stronę przyczyny mojego wypadku. Głośno wypuściłam powietrze nosem, gdy rozpoznałam tą osobę. Przede mną stał ten sam chłopak, który jeszcze chwile temu wychodził wkurzony od dyrektorki. Uśmiechnęłam się do niego nie śmiało, w duchu promieniejąc z radości, że choć w nie fortunny sposób, ale jednak, udało mi się go znowu w tak krótkim czasie spotkać. Jednak on najwidoczniej nie podzielał zemną swojego szczęścia. Patrzył się na mnie tępym wzrokiem i nim się zorientowałam chwycił moje ramiona i z całych sił przyparł mnie do ściany, uniemożliwiając mi wydostanie się z jego mocnego uścisku. Emocje diametralnie się odwróciły. Teraz czułam złość pomieszaną z strachem. Lekko zdekoncentrowana zaistniałą sytuacją, popatrzyłam  się na niego z gniewem w oczach.
-Haa..- zaśmiał mi się prosto w twarz.- Myślisz, że twoja mina mnie przestraszy?
Na twarzy mogłam poczuć jego chłodny oddech, a jego oczy ciskały we mnie piorunami. Jak można w przeciągu 10 minut zmienić się tak diametralnie o 180 stopni? Już przestał mi imponować. Za kogo on się uważał?
-A ty myślisz, że ja przestraszę się Ciebie?- zakpiłam z niego i skrepowana jego bliskością, dotknęłam jego klatki piersiowej, wskazującym palcem, odpychając go znacząco.
Zabawne było to, że przechodzący uczniowie, nie zwracali na ans najmniejszej uwagi. 

-Za kogo się uważasz?- zapytałam go, gdy już odchodziłam.- Twoje gierki na mnie nie działają. Wybacz.
Odeszłam, zostawiając go z zaskoczoną miną.
Nie wiem czy jego zachowanie miało mi zaimponować i miało być pociągające, ale jeśli właśnie taki był plan to, z przykrością stwierdzam, że nie zadziałał na mnie.
-Jai nie jest przyzwyczajony, że ktoś się go nie boi- usłyszałam za sobą przyjazny głos.
Odwróciłam głowę za moje ramie, a blond włosa dziewczyna kontynuowała swoja wypowiedz:
-Tak poza tym jestem Blanca i chyba mamy wspólnie historię.- podała mi rękę na przywitanie
-Lori- cicho się zaśmiałam ściskając jej dłoń.

Prolog

LORI - siedemnastoletnia dziewczyna, która pragnęła zmienić swoje życie. 

Wyjeżdża z Londynu do Kalifornii, zostawiając swoją zapracowaną matkę, by rozpocząć nowy rok szkolny w Beverly Hills High School - miejscowaści, gdzie mieszka jej znienawidzony ojciec. 

Wolność do której Lori jest przyzwyczajona, nieco się zmienia. 

Poznaje ludzi, którzy diametralnie zmieniają jej życie i ją samą. 

Ale czy na dobre ?

Bohaterowie

Loriette Eleonore Mills

"Marzenia, wiara i miłość jest dla odważnych, dla tych którzy nie boją się latać, mimo, że mogą spaść."

Blanca Khloe Berry

"Szczęście jest jak motyl. Kiedy usiłujesz je złapać, zawsze wymyka ci się z rąk. Ale jeśli cichutko usiądziesz, to może samo do Ciebie przyleci."

Harry Edward Styles

"Nieważne ile razy ludzie będą próbowali Cię skrytykować, najlepszą zemsta jest pokazanie im, że byli w błędzie."

Jai Domenic Brooks

"Życie to zabawna rzecz. W minucie kiedy myślisz, że wszystko masz poukładane, przychodzi coś, co przewraca to wszystko do góry nogami."

Alexsander Kennedy Caver

"Nic nie dzieje się bez przyczyny, zrozum to i rusz przed siebie. Nie bądź zły, czy smutny, przez to co się dzieje, ciesz się tym co może się wydarzyć."