Two

* w tle *

Zamykałam właśnie za sobą szkolną szafkę, gdy w wejściu do szkoły zobaczyłam moją nową i jak na razie jedyną przyjaciółkę - Blance. Naprawdę się polubiłyśmy pod czas razem spędzonej lekcji. Dowiedziałam się z kim się trzymać, by przetrwać, a kogo omijać. Zaprosiła mnie nawet na trening cheerleaders, do których Blanka należy i jest kapitanem. Oczywiście zgodziłam się.
Chciałam już iść w jej kierunku, abyśmy ody dwie udały się na lunch, lecz Blanca rozmawiała z mega przystojnym chłopakiem. Był od niej o wiele wyższy, ale to dlatego, że dziewczyna nie należy do najwyższych osób. Tak jak ona miał grube, kręcone włosy, jednak jego były koloru czekolady. Słodko się uśmiechał, ukazując dołeczki w policzkach. Miał niesamowicie zaróżowione usta i nienaganną posturę. Jednym słowem, był moim ideałem. Szybko otrząsnęłam się, z szoku, po zobaczeniu tak ślicznego chłopaka, gdy zdałam sobie sprawę, że może to być chłopak Blanki. Ta dziewczyna to szczęściara, że ma takiego chłopaka. Idealnie do siebie pasowali, aż poczułam ukłucie w żołądku, spowodowane zazdrością. Nie zaprzeczę podobał mi się, ale prawdopodobnie jest już zajęty i to przez moją jedyną koleżankę. Nie chce sobie na początku robić kłopotów.
Nie chcąc im przeszkadzać, skierowałam się w stronę stołówki. Ostatni raz popatrzyłam się w ich stronę. Odwróciłam głowę przez ramie
i ku mojemu zdziwieniu, przystojny chłopak patrzył się w moja stronę z słodkim uśmiechem. Ukazał rząd śnieżno-białych zębów, a skóra wokół jego oczów zabawnie się zmarszczyła. Kąciki moich ust delikatnie drgnęły, a moje policzki oblały się rumieńcem. Natychmiast oderwałam od niego wzrok i odwróciłam się na pięcie, by skierować się w stronę kolejki na stołówce. Wypuściłam powietrze i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że przez cały ten czas go wstrzymywałam. Różne uczucia kłębiły się w mojej głowie. Zastanawiałam się, dlaczego chłopak, który rozmawiał z Blanką tak się mi przyglądał, podczas gdy jego prawdopodobnie dziewczyna stała obok?
Gdy stałam już w kolejce, rozejrzałam się po ogromnej stołówce. W prawym kącie zauważyłam Alexa. Cały czas się na niego patrzyłam, by zwrócić na niego swoją uwagę. W końcu, gdy nasze oczy się spotkały, ucieszona z moich prób zwrócenia na siebie uwagę, pomachałam mu energicznie. Pomimo, że nadal byłam zła, za to, że zostawił mnie, poczułam ulgę, wiedząc, że nie spędzę tego czasu sama, tylko tak jak mi obiecał - z nim.
Poczułam na swoim karku kojący powiew zimnego powietrza. Przyjemny dreszczyk oblał całe moje ciało, od stóp, po czubki palców. Delikatnie przejechałam opuszkami palców od uszów po szyje i nabrałam głęboki wdech. Z przyjemności przymknęłam swoje powieki. Ewidentnie szyja to mój wrażliwy punkt. Rozmarzonymi oczami odwróciłam się przez ramie, lekko odwracając mój tułów. Jakie było moje zaskoczenie, gdy osobą stojącą za mną okazał się ten sam chłopak, który chwile temu rozmawiał z Blanką. Domyśliłam się, że to on był sprawcą przyjemnego dreszczyku, wywołanym na moim ciele.
Nadal trzymając rękę na moim karku, nieśmiało uśmiechnęłam się do tajemniczego chłopaka. To był błąd. Brązowowłosy
uznał to za możliwość do ruchu i bezwstydnie pomachał mi ręką przed twarzą, pociągająco na mnie patrząc. Byłam zaszokowana jego odwagą, ale nie dałam po sobie poznać moich emocji. Wyglądał niesamowicie. Swoje loki miał postawione w nieładzie ku gorze, a czarna, opinająca koszula idealnie ukazywała jego mięśnie. Patrząc na niego, zwilżyłam usta, oblizując je i lekko przygryzłam dolną wargę.  Nie do końca wiedziałam, jak mogę, tak naprawdę zareagować, dlatego, gdy zauważyłam, że kolejka się porusza, ruszyłam pospiesznie jak najdalej od niego zabierając ze sobą swoją tackę na jedzenie. Nie przyglądnęłam się dokładnie jego twarzy, być może dlatego, że jego osoba za bardzo mnie onieśmielała. Poczułam tylko za sobą, jak chłopak wciąga powietrze, tak jakby chciał mi coś powiedzieć, zanim pójdę.
Trochę zakłopotana, nie wiedziałam gdzie mogę się udać, ale na szczęście szybko przypomniałam sobie o Alexie, który jak na zawołanie pojawił się przy moim boku. Przestraszyłam się jego nagłym pojawieniem się co przejawiło się lekkim podskokiem. Zaśmiałam się sztucznie i podążyłam za moim przyjacielem do stolika, przy którym siedziała reszta jego znajomych. Elita. Alex miał racje, że jeśli chcę zabłysnąć w tej szkole, powinnam trzymać się blisko niego. Czułam się głupio, gdy wszyscy z stolika patrzyli się na mnie, szczególnie, ze Alex kazał mi iść przed nim. Nie wiedziałam co mam zrobić (po raz kolejny tego dnia), więc nerwowo przygryzłam wargę. Ostatnio często tak robię. Jedna z dziewczyn uśmiechnęła się do mnie i w miłym geście ręki zaprosiła mnie do stolika.

***

Skończyłam właśnie lekcje i szłam w kierunku parkingu, gdzie umówiłam się z Alexem. Szukając auta i Alexa, mocno trzymałam książki przyciśnięte do piersi. Kiedy znalazłam auto niedaleko miejsca w którym stałam, ruszyłam w jego kierunku, mijając inne. Wpatrywałam się w ziemię i nie skupiałam się, co dzieje się przede mną. Podniosłam wzrok, dopiero gdy usłyszałam śmiechy dochodzące z miejsca, gdzie stał mój przyjaciel. Ku mojemu zdziwieniu, nie stał tam już sam. Obok Alexa, który leniwie opierał się o maskę auta, stał nerwowo podrygujący Jai - chłopak, z którym miałam dziś rano, na schodach niemiłą sprzeczkę. Od razu przewróciłam oczami, nie zadowolona, z zaistniałej sytuacji. Jedna chwila wystarczyła bym znienawidziła tego chłopaka. Chciałam już skręcić i iść w inną stronę, gdy Alex zawołał moje imię. Po raz kolejny przewróciłam oczami i nie dając nic po sobie poznać podeszłam, uśmiechając się do nich, jakby sytuacja na schodach nie miała miejsca. Oczywiście dobitnie unikałam wzroku Jai'a.

-Już myślałem, że mnie olałaś.- zaśmiał się Alex, odpychając się rękami od auta. 

-Spokojnie, nie mam zamiaru wracać do domu pieszo.

-Hej!- trochę głośniej zawołał Alex.- Poznałaś już mojego kolegę?- podążając za nim wzrokiem, zatrzymałam się na postaci Jai'a.

-Taa...-mruknęłam pod nosem.- Możemy już jechać?

Kolega Alexa zrobił krok w moją stronę - prawdopodobnie chciał się przywitać, ale gdy usłyszał moje ostatnie słowa, wycofał się, a jego głupkowaty uśmiech zniknął z twarzy, zastępując zdziwieniem. Byłam zadowolona z reakcji jaką wywołałam. Z satysfakcją puściłam mu oczko, gdy wchodziłam do auta Alexa, który cały czas stał koło Jai'a. Nie leżało mi to, że Jai tu był. Przy kolegach, to taki przykładny chłopak, a jak przyjdzie co do czego, to agresywny. Rany, jaki ten chłopak jest bipolarny.

Przez szybę jasnoniebieskiego auta zauważyłam, jak Alex śmieje się z miny Jai'a i przyjacielsko przybija mu piątkę. Po pożegnaniu, Alex wsiadł do auta i odpalił go bez słowa.

-Ok. a teraz powiedz mi co chciał od ciebie ten cwel?- humor Alexa diametralnie się zmienił. Już nie był radosny i nie uśmiechał się do mnie. Czułam w jego głosie złość i poirytowanie. Nawet na mnie nie patrzył. Zaniepokoiłam się.

-Alex, ja nie wiem o czym, ani o kim ty mówisz

-Lori nie udawaj głupiej.- popatrzył na mnie tym wzrokiem, który może zabić.

Nie świadomie przesunęłam swoje ciało w stronę drzwi, mocniej chwyciłam się nałokietników. Alex zacisnął swoje palce na kierownicy, tak mocno, ze pobielały mu kostki. Zaczęłam się bać.

-Naprawdę nie wiem, o czym mówisz.- mój głos był ledwie u słyszalny, ale bałam się powiedzieć cokolwiek głośniej.Wielka gula wyrosła mi w gardle.

-A Harry? Ten pedzio w czarnej koszuli? Podrywał Cię!- wykrzyczał Alex

-Wybacz, ale to moje życie. Jesteś zazdrosny, tak? Alex, przestań! Nawet z nim nie gadałam, po prostu stał za mną w kolejce po lunch.

Robiłam wszystko, by go uspokoić. Jedyne czego teraz potrzebowałam to kłótnia, z agresywnym chłopakiem w aucie, z którego niema jak uciec. Nigdy nie sądziłam, ze Alex sprawi, ze będę się bała. Ale wielu rzeczy jeszcze o nim nie wiem.

W aucie zapanowała nieprzyjemna cisza. Już sama nie wiem co jest gorsze czy nie odzywanie się, czy kłótnia i krzyki. Cały powrót do domu nerwowo bawiłam się palcami, od czasu, do czasu, katem oka spoglądając na zamyślonego chłopaka. Gdy dojechaliśmy pod mój dom, Alex zatrzymał auto i pierwszy raz od początku drogi na mnie spojrzał. Przygotowałam się już do wyjścia, gdy Alex cicho szepnął:

-Przepraszam, Lori.- w jego głosie mogłam wyczuć smutek i skruchę, zrobiło mi się go naprawdę żal i wiedziałam, że przeprasza szczerze.

-Yeah.

Nie chciałam go zranić, ale nic więcej nie mogłam powiedzieć. Nadal byłam w szoku, że Alex jest w stanie się tak unieść, tylko dlatego, ze ja i tamten chłopak na siebie spojrzeliśmy. Harry. Ten chłopak ma na imię Harry.